Monday, February 16, 2015

tribal health initiative

സിറ്റിലിംഗി എന്ന ഗ്രാമം തമിഴ്നാട്ടിലാണ്. 
മലകളും അരുവികളും കാടുകളും നിറഞ്ഞ ഈ ഉൾനാടൻ ഗ്രാമം ഏറെ സുന്ദരമാണ്.

സേലത്തിനപ്പുറം ധർമ്മഗിരി ജില്ലയിലെ സിറ്റിലിംഗി മലനിരകൾക്കു താഴെ സിറ്റിലിംഗി താഴ്വരയിലാണ് ഈ ഗ്രാമം. 
ഈ നാട്ടിലെ ഏതാണ്ട് മുഴുവനും ആദിവാസികളാണ്.ഒരു പാട് ദുരിതങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഇവർ മലയാളികൾ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. എങ്കിലും മലയാളികളുമായോ കേരളവുമായോ ഇവർക്ക് ബന്ധമൊന്നുമില്ല.

സിറ്റിലിങ്ങിക്ക് മലയാളവുമായും കേരളവുമായും ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. ആദിവാസികൾക്കു വേണ്ടി ഇവിടെ പ്രവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ട്രൈബൽ ഹെൽത്ത് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിനു പുറകിൽ രണ്ടു മലയാളി ഡോക്ടർമാരാണ്.കോട്ടയത്തുകാരായ ഡോ. റജി ജോർജും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ഡോ. ലളിതയുമാണ് അവർ.
അവരുടെ ത്യാഗപൂർണ്ണവും പ്രചോദനാത്മകവുമായ ജീവിതത്തിന്റെ കഥയാണ് ' ടൈബൽ ഹെൽത് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് ' എന്ന പ്രസ്ഥാനം ഇവിടെ പ്രവർത്തിച്ച് ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷങ്ങൾ.

ഒരു തരത്തിലുള്ള വൈദ്യസഹായവും ലഭിക്കാത്ത അനേകായിരം ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു സിറ്റിലിംഗി. മാസത്തിലൊരിക്കൽ മോട്ടോർ സൈക്കിളിൽ വന്ന് ഇഞ്ചക്ഷൻ കൊടുത്തു പോകുന്ന ഒരു ഫാർമസിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ ഒരേയൊരാശ്രയം.അവരുടെ ഏറ്റവുമടുത്ത ആശുപത്രി നൂറു കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു. ബസ്സ് കിട്ടുന്ന ഏറ്റവുമടുത്ത സ്ഥലം പത്തു കിലോമീറ്റർ അകലെയും.

മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ആശയങ്ങളാൽ പ്രചോദിതനായി ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമീണജീവിതം നേരിട്ടു കണ്ടറിയാൻ ഒരു നീണ്ട യാത്രയിലായിരുന്നു ഡോ.റെജി ഈ സ്ഥലത്തെത്തിയത്. തന്റെ സേവനം അവശ്യമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് ജനങ്ങളെ സേവിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.


1993 ലാണ് സിറ്റിലിംഗിയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ക്ലിനിക്ക് തുടങ്ങിയത്. വനം വകുപ്പുകാർ കൊടുത്ത കുറച്ച് സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം ഒരു മൺകുടിൽ ഉണ്ടാക്കി. ആ കുടിലിലായിരുന്നു  ട്രൈബൽ ഹെൽത് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് എന്ന മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം.

ആരംഭകാലം ഒരു പാട് ബുദ്ധിമുട്ടുകളും വെല്ലുവിളികളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ആദ്യമൊന്നും ആശുപത്രിയിൽ കാണിക്കാൻ ആരും വന്നില്ല. മന്ത്രവും മന്ത്രവാദവുമായി രോഗങ്ങൾക്ക് ചികിൽസ നടത്തിയിരുന്ന ആളുകൾക്ക് വെളുത്ത ഗുളികകളും കുപ്പിമരുന്നുകളും സൂചികളുമെല്ലാം ഭയമായിരുന്നു. പതുക്കെ ഈ സ്ഥാപനം ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആർജ്ജിച്ചെടുത്തു. നാട്ടുകാർ ആശുപത്രിയിൽ ചികിൽസ തേടി എത്തിത്തുടങ്ങി.


ഒരു പാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് ഡോ.റെജിയും ഡോ.ലളിതയും ആദ്യകാലത്ത് ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തത്. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലിറങ്ങി പത്ത് കിലൊമീറ്റർ കാട്ടിലൂടെ നടന്നാണ് ഡോക്റ്റർമാർ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. നാട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യേണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് നൂറു കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ധർമ്മപുരി പട്ടണത്തിൽ പോകേണ്ടിയിരുന്നു.

പൂർവഘട്ടമലനിരകളിൽപ്പെട്ട സിറ്റേരി മലനിരകൾക്കിടയിലുള്ള സിറ്റിലിംഗിയിലെ ജനസംഖ്യ തൊണ്ണൂറായിരത്തിലധികമാണ്. പഹാഡി ആദിവാസി വിഭാഗമായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ നിവാസികൾ. ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ആദിവാസികളെപ്പോലെ ഇവിടെയുള്ളവരും കഠിനമായി ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഇവരിലേക്കെത്തിച്ചേർന്നിരുന്നില്ല. ആളുകൾ പട്ടിണിയിലും ദുരിതത്തിലുമായിരുന്നു.

ജനന നിരക്കും മരണ നിരക്കും ഇവിടെ വളരെയധികമായിരുന്നു. ജനിച്ചു വീഴുന്ന കുട്ടികളിൽ അഞ്ചിലൊന്ന് ഒരു വയസാകുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ മരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ മരണനിരക്ക് ഉയരുന്നിടത്ത് സ്വാഭാവികമായും ജനനനിരക്കും കൂടുന്നു.പോഷകാഹാരക്കുറവും ചികിൽസാലഭ്യതയില്ലായ്മ മൂലവും മാതൃമരണനിരക്കും വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു.

വയറിളക്കരോഗങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള മരണങ്ങൾ വളരെയധികമായിരുന്നു. ന്യൂമോണിയയടക്കമുള്ള പകർച്ചവ്യാധികൾ കൊണ്ടും ഒരു പാട് പേർ മരിച്ചു.

ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ എത്രയോ മാറിയിരിക്കുന്നു. ട്രൈബൽ ഹെൽത് ഇനിഷ്യേറ്റീവിന്റെ തുടർച്ചയായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ ചിത്രം തന്നെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.



ഔട്ട് പേഷ്യന്റ് വിഭാഗം മാത്രമായി ആരംഭിച്ച ആശുപത്രി ഇന്ന് ഇരുപത്തിനാലു കിടക്കകളുള്ള വലിയൊരു ആശുപത്രിയായി മാറി. ഓപറേഷൻ തിയേറ്റർ, ലേബർ റൂം , എമർജൻസി റൂം, ഇൻപേഷ്യന്റ് വാർഡുകൾ എന്നിവ ഇവിടെയുണ്ട്. രക്ത പരിശോധനാലബോറട്ടറിയും എക്സ് റേ സൗകര്യവുമുണ്ട്. അൾട്രാ സോണോഗ്രാം പരിശോധനയും നടത്തി വരുന്നു.

കാര്യക്ഷമമായ കമ്യൂണിറ്റി ഔട്ട് റീച്ച് പ്രോഗ്രാമും ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
മാതൃമരണങ്ങൾ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി ഇവിടെ ഇല്ല. വയറിളക്കരോഗങ്ങൾ കൊണ്ടോ ന്യൂമോണിയ കൊണ്ടോ ഉള്ള മരണങ്ങളും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. ശിശുമരണനിരക്ക് കേരളത്തിലേതിലും താഴ്ന്ന നിരക്കിലാണ്.
 

കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ വിജയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ട്രൈബൽ ഹെൽത് ഇനിഷ്യേറ്റീവിന്റെ പ്രവർത്തനം സമൂഹത്തിനിടയിലായിരുന്നു. എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും പുതിയ പദ്ധതികൾക്കും അവർ ആദിവാസി മൂപ്പൻമാരുടെ സഹകരണം നേടി, അതു വഴി ജനങ്ങളുടെയും. സമൂഹത്തിന് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തോടുള്ള പേടി അങ്ങനെ മാറ്റിയെടുത്തു. ഒന്നു രണ്ടു പേരൊഴിച്ചുള്ള മുഴുവൻ ജീവനക്കാരെയും ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നു തന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തു.അതു വഴി സമൂഹവുമായുള്ള ബന്ധം സുദൃഢമാക്കി.

ഗ്രാമത്തിലെ മിടുക്കികളായ പെൺകുട്ടികളെ തെരഞ്ഞെടുത്ത് പരിശീലനം കൊടുത്തു. പരിശീലിപ്പിച്ച ശേഷം അവരെ ഹെൽത് വർക്കർ ആക്കി സമൂഹത്തിലേക്കിറക്കി. സാധാരണ അസുഖങ്ങൾ കണ്ടു പിടിക്കാനും പ്രസവമെടുക്കാനും അവരെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാഥമികപാഠങ്ങൾ പഠിച്ച ശേഷം അവർ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. ഗർഭകാല ശുശ്രൂഷയും ശിശുപരിപാലനവും ജനങ്ങൾക്കു നൽകി. ആശുപത്രിയിലെ നഴ്സിങ്ങ് ജോലികളിൽ സഹായിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിച്ചു.
 

അതു പോലെ സമുദായത്തിലെ മുതിർന്ന സ്ത്രീകളെ തെരഞ്ഞെടുത്ത് പരിശീലനം നൽകി ഹെൽത്ത്  നഴ്സുമാരാക്കി. അവർക്ക് അടിസ്ഥാനശുശ്രൂഷയിലും പ്രഥമശുശ്രൂഷയിലും ശുചിത്വത്തിലുമൊക്കെ പ്രാഥമികപരിശീലനം കൊടുത്തു. അവരെ സമൂഹത്തിലേക്ക് വിട്ട് ബോധവൽക്കരണം നടത്തിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലുള്ള ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ അവർ മാസത്തിലൊരിക്കൽ ആശുപത്രിയിൽ വന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന അമ്മക്കും കുട്ടിക്കും വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി.

രാവിലെ ഒമ്പതു മണിക്കാണ് സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങുന്നത്. വൈകിട്ട് അഞ്ചു മണി വരെ ഓ.പി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിനു ശേഷവും അത്യാഹിതവിഭാഗം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഏകദേശം മുന്നൂറു പേരാണ് ഒരു ദിവസം ഓ.പിയിൽ കാണിക്കുന്നത്. വിദൂരഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നു പോലും കിലോമീറ്ററുകൾ നടന്ന് ആളുകൾ ആശുപത്രിയിൽ എത്തുന്നു. ചുറ്റും കാടാണെങ്കിലും കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ അത്രക്കില്ല.

ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു തുരുത്തല്ല. ആളുകളുടെ ജീവിതനിലവാരവുമായും സ്വാശ്രയത്വവുമായും അത് അവിഭാജ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ ആളുകൾക്ക് ജീവിതവരുമാനം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിലും ട്രൈബൽ ഹെൽത്ത് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് ഇടപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നശിച്ചു പോയിരുന്ന കൃഷി പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനും കർഷകർക്ക് ശരിയായ വില കിട്ടാനും ഇടപെടലുകൾ നടത്തുന്നു.


എംബ്രോയ്ഡറി ജോലികളിൽ വിദഗ്ദരായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികൾ. ആ പാരമ്പര്യം നില നിർത്താനും കൂടുതൽ പേരെ ഇതു പരിശീലിപ്പിക്കാനും ഉണ്ടാക്കിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിൽക്കാനുമുള്ള നടപടികൾ എടുത്തിരിക്കുന്നു. അതിനു വേണ്ടി നഗരങ്ങളിൽ പോലും വിപണനമേളകൾ നടത്തുന്നു.


ഡോ. റെജി അനസ്തേഷ്യ വിദഗ്ദനാണ്. ഡോ. ലളിത ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റും. ഒരു സർജറി വിദഗ്ദനും ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തു വരുന്നു. സെന്റ് ജോൺസ് മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ എം.ബി.ബി.എസ് പഠനത്തിനു ശേഷം ബോണ്ട് ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു യുവ ഡോക്റ്ററും ഇവിടെ സേവനമനുഷ്ടിക്കുന്നു. നഗരങ്ങളിലെ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിൽ പഠിച്ച്, ആ സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ വിട്ട് ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഏറെ പ്രതിബദ്ധത ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.

 വ്യക്തികളിൽ നിന്നും സംഘടനകളിൽ നിന്നുമുള്ള സംഭാവനകൾ വഴിയാണ് ഈ പ്രസ്ഥാനം അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നത്. കൃത്യമായ ചെലവുകളും വരവുകളും സ്ഥാപനം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജനങ്ങൾക്ക് സേവനം പൂർണ്ണമായും സൗജന്യമാണ്.

വളരെ ലളിതമായ രീതിയിൽ, അതേ സമയം മനോഹരമായും ആണ് ആശുപത്രിയുടെ കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. എല്ലായിടത്തും വായുപ്രവാഹവും വെളിച്ചവും അത് ഉറപ്പു വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മിക്കപ്പോഴുമുണ്ടാകുന്ന വൈദ്യുതി തടസങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സോളാർ വൈദ്യുതിയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.


കഴിഞ്ഞ വേനൽക്കാലത്താണ് എനിക്ക് സിറ്റിലിംഗി സന്ദർശിക്കാൻ അവസരം കിട്ടുന്നത്. കൊടുംവേനലായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ അവിടെ എത്തിയ ദിവസം കൊടുംമഴ പെയ്തു. അതിനാൽ എനിക്ക് ഫീൽഡിലൊന്നും പോകാൻ പറ്റിയില്ല. ഒരു പാട് അനുഭവങ്ങൾ തന്ന , കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടുകളും തന്ന ഒരു യാത്രയായിരുന്നു അത്. അതിനെപ്പറ്റി ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല. വലിയ വലിയ സംഭങ്ങളെപ്പറ്റി എഴുതുന്നവർ തങ്ങളെപ്പറ്റി തന്നെയായിരിക്കും എഴുതുക എന്നൊരു നിരീക്ഷണമുണ്ട്.

എന്തായാലും നഗരങ്ങളിലെ വൻകിട ആശുപത്രികളിലെ മുതലാളി ഡോക്റ്റർമാർക്ക് പത്മ പുരസ്കാരമൊക്കെ കൊടുക്കുന്നവർ , ഇത്തരം നിശബ്ദസേവനം നടത്തുന്ന ഡോക്ടർമാരെ അംഗീകരിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്താൽ നന്നായിരുന്നു.
 


ഓർക്കുക.
ശരിയായ സേവനപ്രവർത്തികൾ പ്രകടനപരമായിരിക്കില്ല.

Friday, February 13, 2015

ഇന്റർവ്യൂ

വനം വകുപ്പിലെ ഫോറസ്റ്റ് വാച്ചർമാരുടെ പോസ്റ്റിലേക്കുള്ള പി.എസ്.സി അഭിമുഖത്തിന് ഇന്റർവ്യൂ ബോർഡിലേക്ക് ഡോക്ടർമാരെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതെന്തിനെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴുമറിയില്ല.

എന്തായാലും ആ മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ ഞാൻ നന്നായാസ്വദിച്ചു.

ആറു മാസം മുമ്പായിരുന്നു ഇന്റർവ്യൂ നടത്തിയത്.
മുഴുവൻ ഒഴിവുകളും ആദിവാസികൾക്ക്, അതിൽ കുറച്ച് വനിതകൾക്കും.

മൂന്നു പേരുള്ള ബോർഡിൽ ഒരാൾ പി.എസ്.സി മെമ്പറായിരുന്നു. മറ്റേയാൾ വനംവകുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥനും.

പി.എസ്.സി അംഗം ഒരു വനിതയായിരുന്നു.

ഞാൻ ഒരു ചൊറിയനാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിരിക്കണം.അവർ ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞു: "പി.എസ്.സി മെമ്പർക്ക് ഹൈക്കോടതി ജഡ്ജിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് ആണ്."

ഞാൻ അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: " ഞാൻ മാഡത്തെപ്പറ്റി മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മാഡം സഖാവ് --- നെതിരെ ഇലക്ഷനിൽ മൽസരിച്ചിരുന്നല്ലോ ?"
മൽസരിച്ചു തോറ്റതല്ലേയെന്നാണ് ആദ്യം നാവിൽ വന്നത്. പക്ഷെ, അത് പുറത്തു വന്നില്ല.

പക്ഷെ അവർ പറഞ്ഞു :'' തോൽക്കുമെന്നറിയാമായിരുന്നു, എനിക്കുമറിയാമായിരുന്നു, പാർട്ടിക്കുമറിയാമായിരുന്നു."

ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസർ വലിയ സൗഹൃദത്തോടെയാണ് പെരുമാറിയത്.അദ്ദേഹം നല്ല വിവരമുള്ള ആളും ലളിതമായി ജീവിക്കുന്നയാളുമായിരുന്നു.

ഇടക്കിടെ ചായയും വെള്ളവുമൊക്കെ കുടിച്ച് ഞങ്ങൾ നല്ല രസകരമായി ഇന്റർവ്യൂ നടത്തി.


സംഭവം നന്നായി പോയെങ്കിലും പണി കിട്ടിയത് കുറച്ച് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്.

ഇന്റർവ്യു ബോർഡിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു പേർ അങ്ങ് തിരുവനന്തപുരത്തും കാറിലുമൊക്കെയാണ്.

ഇങ്ങ് ഭൂമിയിലും ബസിലുമൊക്കെ ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളു.

അതിനാൽ ചിലരൊക്കെ എന്നോട് ഇക്കാര്യം ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്ന് ലിസ്റ്റ് വരുമെന്നും എന്നു നിയമനം വരുമെന്നൊക്കെ.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ടു മുട്ടിയ ചെറുപ്പക്കാരൻ അതിൽ അവസാനത്തേതായിരുന്നു.

അയാൾ മറ്റൊരു കാര്യത്തിന് ഇവിടെ വന്നതായിരുന്നു. അയാൾ അൽപ്പം മദ്യപിച്ചിരുന്നുവെന്നു തോന്നി. എന്നിട്ടും എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഓടി വന്നു.

അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു : - നിങ്ങൾ എന്നെ എടുത്തില്ല. നാട്ടുകാരെയൊക്കെ എടുക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇന്റർവ്യൂവിനു വന്ന കാര്യമൊക്കെ അയാൾ പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ ലിസ്റ്റ് വന്നോയെന്ന് അയാൾക്കുമറിയില്ലായിരുന്നു.


അന്ന് ഫോറസ്റ്റുകാരൻ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ അയാൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു.
- കാടുമായി ബന്ധമുള്ളവരെയാണ് വാച്ചർ പണിക്കെടുക്കുന്നത്.
- വർഷങ്ങളായി ഫോറസ്റ്റിൽ വാച്ചർ പണി എടുക്കുന്നവരെ സ്ഥിരമാക്കുകയാണ് പ്രധാന ഉദ്ദേശം.
-അല്ലെങ്കിൽ നഗരത്തിലൊക്കെ താമസിക്കുന്നവർ ഈ ജോലിക്കു കേറും.
- അതിനാൽ കാടിനു തൊട്ടടുത്ത് താമസിക്കുന്നവർ, കാട്ടിനുള്ളിലെ കോളണികളിലെ താമസക്കാർ , വാച്ചർ ജോലി മുമ്പ് എപ്പോഴെങ്കിലും ചെയ്തവർ, കാട്ടിലെ ഗൈഡിന്റെ പണി ചെയ്തവർ, കാടിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്നവർ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരെയാണ് പ്രധാനമായും ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

" ഞാൻ കാട്ടിനു തൊട്ടടുത്താണ് താമസിക്കുന്നത്" - അയാൾ പറഞ്ഞു.

" തൊട്ടടുത്ത് എന്നു പറഞ്ഞാൽ അഞ്ഞൂറു മീറ്ററാണ്. അറുനൂറു മീറ്ററായാൽ നിങ്ങൾ കാട്ടിനടുത്തല്ല."

_ " കാടുമായി ഞങ്ങൾക്ക് അടുത്ത ബന്ധമാണുള്ളത് . കാട്ടിൽ പോയി തേനെടുക്കാറും കൂൺ പെറുക്കാറുമുണ്ട്."

എനിക്കു തമാശയാണ് തോന്നിയത്. എങ്കിലും പറഞ്ഞു " ഫോറസ്റ്റുകാരുടെ അടുത്തുനിന്ന് അതിനൊരു സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങുകയാണെങ്കിൽ പണി കിട്ടുമായിരിക്കും".

അയാൾ വിടുന്നില്ല- " കാടുമായി മറ്റൊരു ബന്ധവും എനിക്കുണ്ട് സാർ , എന്റമ്മയെ കാട്ടാന കുത്തിക്കൊന്നതാണ്"

അയാൾ പറഞ്ഞ കഥ കേട്ടപ്പോൾ നടുങ്ങിപ്പോയി.

അയാൾ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ , ആറാം ക്ലാസിലാണ് , അയാൾ സ്കൂളിൽ പോയ സമയത്ത് , അമ്മ വിറകു പെറുക്കാൻ കാട്ടിൽ പോയതാണ്. അയാളുടെ ചെറിയമ്മയെ കൂട്ടിയാണ് പോയത്. കാട്ടിലങ്ങനെ വിറകു ശേഖരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു ജീപ്പിന്റെ ഒച്ച കേട്ടു. ഫോറസ്റ്റുകാരെന്നാണ് അവർ കരുതിയത്. ഓടി, ഈറ്റയുടെ മറവിലേക്ക്.അമ്മ ഒരു വശത്തു കൂടെയും ചെറിയമ്മ മറ്റേ ഭാഗത്തു കൂടെയും  ഓടി.

- അമ്മ ചെന്നു പെട്ടത് ഒരു കാട്ടാനയുടെ മുന്നിലാണ്. ചെറിയമ്മ ആനയുടെ പുറകിലും. അമ്മ ആനയെ കണ്ടില്ല. ആന അമ്മയെ ഇട്ടു ചവിട്ടി. ചവിട്ടിക്കൂട്ടി. നെഞ്ചിൻകൂട് പൊളിച്ചു. ആനയുടെ പുറകിലായിരുന്ന ചെറിയമ്മക്ക് ഒന്നു കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

അതിലെ വന്ന ജീപ്പ് ഫോറസ്റ്റുകാരുടേതായിരുന്നില്ല. അതിൽ കിടത്തി അവർ അമ്മയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടു പോയി.എങ്കിലും അവർ അപ്പോൾ തന്നെ മരിച്ചിരുന്നു.

' എന്താ , എനിക്കു കാടുമായി ബന്ധമില്ലേ'  എന്നാണ് അയാൾ ചോദിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ചോദിച്ചില്ല.
എങ്കിലും ദുർബലമായി ഞാൻ പറഞ്ഞു- " നിങ്ങൾക്ക് ഫോറസ്റ്റുകാരോട് ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങി വെക്കാമായിരുന്നു, കാട്ടാനയുടെ ആക്രമണത്തിൽ പരിക്കുപറ്റിയെന്നും മരിച്ചുവെന്നും.''

അപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു - സർട്ടിഫിക്കറ്റോ , ഫോറസ്റ്റുകാർ കേസുമെടുത്തു, കാട്ടിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറി, വന്യജീവിയുടെ വഴി തടസപ്പെടുത്തി. ഭാഗ്യത്തിന് അവർ കേസുമായി മുന്നോട്ട് പോയില്ല.


വിരാമതിലകം - ഇന്റർവ്യൂ ആയാലും ജീവിതമായാലും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പാടൊന്നുമില്ല. ഉത്തരം പറയാനാണ് പാട്.
ഉത്തരം പറയാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ചോദ്യം ഒരു ഫാലസി ആണെന്നു പറയുകയാണ് ഒരേയൊരു വഴി.




Friday, December 26, 2014

സൂര്യ താപസൻ

കണ്ണൂരിൽ നിന്നും പുലർച്ചെ പുറപ്പെട്ട് കോയമ്പത്തൂർക്കു പോകുന്ന പാസഞ്ചറിൽ , പലപ്പോഴും കോഴിക്കോടേക്കു യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഞാൻ, വഴി വക്കിലുള്ള വീടുകളിൽ ചിലർ ആകാശത്തേക്കു നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച സ്ഥിരമായി കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.

പറമ്പിലും പാടത്തും വീട്ടുമുറ്റത്തും ടെറസിലുമൊക്കെ മേലോട്ടു നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ ജനങ്ങൾ സൂര്യനെ ഉപാസിക്കുന്നവരാണെന്നു പറഞ്ഞു തന്നത് മാഹിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സുഹൃത്താണ്.

ഹീരാ രത്തൻ മനേക്ജി എന്നയാളുടെ ശിഷ്യരാണത്രെ ഇവർ.

ഹീരാ രത്തൻ മനേകിനെപ്പറ്റി ഞാൻ മുമ്പു തന്നെ കേട്ടിരുന്നു.

നല്ല മാർക്കോടു കൂടി മെഡിസിൻ പാസായ മിടുക്കനായ ഒരു ഡോക്റ്ററാണ് ഹീരാ രത്തൻ മനേക്ജി എന്നയാളൂടെ സിദ്ധികളെപ്പറ്റി എന്നോട് ആദ്യമായി പറഞ്ഞത്.

ഞാൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു - ഒരു ഡോക്റ്റർ പറയുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിർഭാഗ്യകരമായ ഒരു വാചകമാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്.
" നമ്മൾ പഠിച്ചതെല്ലാം തെറ്റ് , ആഹാരം കഴിക്കാതെയും മനുഷ്യനു ജീവിക്കാം, ഇവിടെ ഒരാൾ അതു തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്." - ഇതാണ് പറഞ്ഞത്.

സൂര്യനിൽ നിന്നു നേരിട്ട് ഊർജ്ജം സ്വീകരിക്കുന്ന വിദ്യയാണ് ഹീരാ രത്തൻ മനേക് പഠിച്ചത്. അതാണ് അദ്ദേഹം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ശിഷ്യരെ പഠിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹീരാ രത്തൻ മനേകിനു ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ഗുജറാത്തിലാണ് ജനിച്ചതെങ്കിലും ഹീരാ രത്തൻ മനേക് കേരളത്തിലാണ് വളർന്നത്. കോഴിക്കോട്ടാണ് അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നത്.കേരള സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് മെക്കാനിക്കൽ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിൽ ബിരുദം നേടിയ അദ്ദേഹം കുടുംബപരമായ ബിസിനസിൽ തന്നെ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.വിരമിച്ചതിനു ശേഷം സൂര്യനെ നോക്കുന്ന വിദ്യ പരിശീലിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹം മുഴുവൻ സമയവും ചെലവാക്കുകയായിരുന്നു.

 മനുഷ്യനു ജീവിക്കാൻ ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ല എന്നാണ് ഹീര രത്തൻ മനേക്ജിയുടെ സിദ്ധാന്തം. 1995 നു ശേഷം അദ്ദേഹം ജീവിച്ചത് സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജം നേടിയാണെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ഖരഭക്ഷണമൊന്നും കഴിക്കാറില്ല.

ചായ , കാപ്പി, ബട്ടർമിൽക്ക് എന്നിവ കുടിക്കാറുണ്ട്. ഇത് കൂടുതലായും ഒരു സാമൂഹിക ഉദ്ദേശം വെച്ചാണ്.

വെറും വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ചു കൊണ്ട് ഹീര രത്തൻ മനേക് മൂന്നു നീണ്ട നിരാഹാരങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.. വൈദ്യ ശാസ്ത്ര സംഘങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു ഇത്.

ആദ്യത്തേത് കോഴിക്കോട്ട് വെച്ച് ഡോ. സി. കെ രാമചന്ദ്രന്റെ നിരീക്ഷണത്തിൽ 211 ദിവസം നീണ്ടു നിന്നു.

രണ്ടാമത്തേത് അഹമ്മദാബാദിൽ വെച്ചായിരുന്നു. 2000- 2001 ല് വലിയൊരു മെഡിക്കൽ സംഘത്തിന്റെ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു ഇത്. ഇത് 411 ദിവസം നീണ്ടു നിന്നു.

മൂന്നാമത്തെ ഉപവാസം വിദേശത്തു വെച്ചായിരുന്നു. ഫിലഡെൽഫിയയിലെ പെൻസിൽവാനിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ക്ഷണപ്രകാരമായിരുന്നു ഇത്. 130 ദിവസം ഇത് നീണ്ടു നിന്നു. അന്നും ഒരു മെഡിക്കൽ ടീം അദ്ദേഹത്തെ നിരീക്ഷണവിധേയമാക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലച്ചോറും റെറ്റിനകളും പീനിയൽ ഗ്രന്ഥികളും നിരീക്ഷണത്തിനു വിധേയമാക്കി.


ഇതിനു ശേഷം അദ്ദേഹം കൂടുതൽ പ്രശസ്തനായി. അദ്ദേഹത്തിനു ലോകമെമ്പാടും ആരാധകരുണ്ടായി. വിവിധരാജ്യങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച അദ്ദേഹം അവിടെയെല്ലാം തന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു.


' സൺ ഗ്ലേസിങ്ങ് ' പരിശീലനക്ലാസുകൾ എല്ലായിടങ്ങളിലും സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ബി.ബി.സി അടക്കമുള്ള ചാനലുകൾ അദ്ദേഹവുമായുള്ള അഭിമുഖം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തു. ഹീര രത്തൻ മനേക് പ്രതിഭാസത്തെപ്പറ്റി ഡോക്യുമെന്ററികൾ ഉണ്ടായി.

ഭക്ഷണമില്ലാതെ മനുഷ്യനു ജീവിക്കാൻ പറ്റുമെന്നു പറയുന്നവർ മുമ്പു തന്നെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്രീത്തേറിയനിസം എന്നാണ് ഈ വിദ്യ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ചൈനയിലേയും ഇന്ത്യയിലേയും ഈജിപ്റ്റിലേയുമൊക്കെ പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നാണ് , പിന്നെ ജൈനമതത്തിൽ നിന്നുമാണ് ബ്രീത്തേറിയനിസത്തിന്റെ പിറവി എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.


പ്രാണശക്തിയാണ് ശരീരത്തെ നില നിർത്തുന്നത്. പ്രാണശക്തിയെ ഉയർത്തിയെടുത്താൽ പിന്നെ ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ല. കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ ആർജ്ജിച്ച ഒരു ദു:ശീലമാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കൽ. മുതിർന്നവരാണ് ആ ശീലം കുട്ടികളിലുണ്ടാക്കുന്നത്. ഭക്ഷണം- ദഹനപ്രക്രിയകൾ ആണ് രോഗമുണ്ടാക്കുന്നത്. ശരീരത്തിനു വേണ്ട എല്ലാ പോഷണങ്ങളും വായുവിൽ നിന്നു ലഭിക്കും . ഊർജം സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ നിന്നും.


എന്തായാലും ബ്രീത്തേറിയനിസത്തിന്റെ പ്രചാരകർക്ക് ഇവിടെ കാര്യമായ സ്വാധീനമുണ്ടാക്കാനായില്ല. അതിന്റെ ഗുരുക്കൻമാർ ഇത് തെളിയിക്കുന്നതിൽ എപ്പോഴും തോറ്റു. ചിലരൊക്കെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് പിടിക്കപ്പെട്ടു. വൈലി ബ്രൂക്സ് എന്ന ബ്രീത്തേറിയനിസത്തിന്റെ വലിയൊരു ഗുരു ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് ' ചൂടുള്ള പട്ടിയെ ' കഴിക്കുന്നത് അനുയായികൾ തന്നെ പിടിച്ചു.
കുറച്ചു പേർ ബ്രീത്തേറിയൻ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ മരിച്ചു പോയി. ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർക്കും സ്വതന്ത്രചിന്തകർക്കും മുന്നിൽ ബ്രീത്തേറിയൻ പ്രകടനം നടത്തിയ ആർക്കും അത് വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കാൻ പറ്റിയില്ല..
ഈ സ്ഥലത്തെ വായു മലിനമായതിനാൽ പോഷകങ്ങൾ കിട്ടുന്നില്ലെന്നൊക്കെ അവർ ന്യായീകരണങ്ങൾ ചമച്ചു.




ഹീര രത്തൻ മനേകിന്റെ പ്രത്യേകത അദ്ദേഹം ദീർഘകാല ഉപവാസം ലോകത്തിനു മുമ്പിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു എന്നായിരുന്നു. ഡോക്റ്റർമാർ അടക്കമുള്ള വിദഗ്ദസംഘത്തിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഉപവാസം നടത്തിയത്.ആരോഗ്യനിലയും ശാരീരികപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. 411 ദിവസത്തെ ഉപവാസത്തിനിടയിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നു മാസം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം 19 കിലോ തൂക്കം കുറഞ്ഞു.എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യനില തൃപ്തികരമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ മറ്റു പ്രത്യേകതകളൊന്നും ഡോക്ടർമാർക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല.
'ശരീരത്തിന്റെ തീവ്രമായ ഒരു അനുകൂല പ്രവർത്തനം' മാത്രമാണ് ഇതെന്നായിരുന്നു ഡോക്ടർമാരുടെ നിഗമനം.കടുത്ത പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവുമുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളെ മനുഷ്യൻ അതിജീവിച്ചത് ഇത്തരം അനുകൂലനങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഇത്തരം അനുകൂലനം നിരാഹാരസമരം നടത്തുന്ന പലരിലും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.


ഈ അനുകൂലനങ്ങൾ പഠിക്കാനാണ് നാസ അദ്ദേഹത്തെ നാസയിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തിയത്. ബഹിരാകാശസഞ്ചാരികൾക്ക് ഈ പ്രതിഭാസത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമോ എന്ന് അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ ഉദ്ദേശം.



പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരാധകർ ഇതിനെ അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടിയ അംഗീകാരവും സ്വീകാര്യതയുമായാണ് കണ്ടത്. മാധ്യമങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തിപ്പാടി. ' നാസ തേടുന്ന സൂര്യതാപസൻ ' എന്നൊക്കെ ലേഖനങ്ങൾ പടച്ചു വിട്ടു.
ഈ സൂര്യദർശന പരിപാടി വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കപ്പെട്ടു. ഹീര രത്തൻ മനേകിനു ധാരാളം അനുയായികൾ ഉണ്ടായി.

സൂര്യനുദിച്ച് ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിലാണ് സൂര്യനെ നോക്കേണ്ടത്.അല്ലെങ്കിൽ, അസ്തമിക്കുന്നതിന് ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ. നട്ടുച്ചക്കൊന്നും നോക്കരുത്.ആദ്യത്തെ ദിവസം ഒരു പത്തു സെക്കൻഡ് മാത്രമേ നോക്കാവൂ. പതുക്കെ സമയം കൂട്ടി വരണം. ആറു മാസം കഴിയുമ്പോൾ അര മണിക്കൂർ തുടർച്ചയായി സൂര്യനെ നോക്കാൻ പറ്റും. അപ്പോൾ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങളെല്ലാം ചാർജ് ആയി വരും.


ഇങ്ങനെ സൂര്യനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന പലർക്കും കാഴ്ച ശക്തി കുറഞ്ഞതായി പരാതി ഉണ്ടായി. പക്ഷെ, ആരോട് പരാതിപ്പെടാൻ.


മനേക്ജി ഭക്ഷണം കഴിക്കാറില്ല എന്നു പരയുന്നത് വസ്തുതാപരമായി ശരിയല്ല. ഹീര രത്തൻ മനേക് തന്നെ പരഞ്ഞത് അദ്ദേഹം ഖരരൂപത്തിലുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ല എന്നാണ്.. അദ്ദേഹം ചായയും കാപ്പിയും  സംഭാരവുമൊക്കെ കുടിക്കാറുണ്ടെന്നാണ്.



അമേരിക്കയിൽ ഈ വിദ്യ പഠിപ്പിക്കാൻ പോയ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് താൻ ഖരഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പത്തു വർഷത്തിലേറെയായെന്നാണ്. ഒരു മില്ല്യൺ ഡോളർ തരാമെന്നു പറഞ്ഞാലും താൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രഭാഷണത്തിൽ അവകാശപ്പെട്ടു. അനുയായികൾ കൈയടിയോടെ അത് അംഗീകരിച്ചു.


ഹീര രത്തൻ മനേക് പ്രതിഭാസത്തിന്റെ രസകരമായ ക്ലൈമാക്സ് അമേരിക്കയിൽ വെച്ചു തന്നെയായിരുന്നു. ഹീര രത്തൻ മനേക്ജി എന്ന സൂര്യതാപസൻ  അമേരിക്കയിലെ ഒരു ഇന്ത്യൻ റെസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ചിലർ ഒളികാമറയിൽ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി ഡോക്യുമെന്ററി നിർമ്മിക്കുന്നവരാണ് ഇപ്പണി പറ്റിച്ചത്.
പിടിച്ചപ്പോൾ കളവു പറഞ്ഞതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത കൂടുതൽ നശിപ്പിച്ചത്. താൻ ഭക്ഷണമൊന്നും കഴിച്ചില്ലെന്നു പറഞ്ഞ മനേക്ജി  ചിലർ നൂറു ഡോളർ തരാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ  താൻ ഭക്ഷണത്തിനു മുന്നിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിന്നു കൊടുക്കുകയായിരുന്നുവെന്നു പറഞ്ഞു. ഫോടോ എടുക്കുന്നതിന് തനിക്ക് നൂറു ഡോളർ കിട്ടി എന്നു പറഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിന് അത് കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. മില്ല്യൻ ഡോളർ കിട്ടിയാലും ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്ത ആൾ  എന്തിനു നൂറു ഡോളറിനു ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിന്നു കൊടുക്കണമെന്നും ചോദ്യം വന്നു.. റെസ്റ്റോറന്റുകാരാണെങ്കിൽ കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തിന്റെ വിശദവിവരങ്ങളും ബിൽ തുകയും ഇവരോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
അവസാനം അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു-  തന്റെ ശരീരം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരിക്കൽ താൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുവെന്ന്.


പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത തകരുകയും അനുയായികളുടെ എണ്ണത്തിൽ കുറവുണ്ടാകുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും മൂത്ര ചികിൽസ പോലെ ഇതിനും അനുയായികളുണ്ട്.


Friday, October 24, 2014

ASTRONOMY CLUB

ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ ഭരണിയിലടച്ച്‌ 

ഉപ്പിലിടാമെന്ന് ഭ്രമിച്ചവരാണ്‌ ഫേസ്ബുക്കിലെ 

കവികൾ.എനിക്ക്‌ അത്തരം 

വിഭ്രമകൽപനകളൊന്നും ഒരിക്കലും 

ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ,കുട്ടിക്കാലത്തെ 

കൗതുകങ്ങളായിരുന്നു നക്ഷത്രങ്ങൾ.

ആകാശത്ത്‌ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ 

വക്കുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി എങ്ങനെ രൂപങ്ങളാക്കമെന്ന് 

ചിന്തിച്ച്‌ ഒരു സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കെ പല 
രാത്രികൾ ടെറസിന്റെ മുകളിൽ കിടന്നിട്ടുണ്ട്‌. 

പക്ഷെ,പുസ്തകങ്ങളിൽ പറയുന്ന രൂപങ്ങളൊന്നും 

എനിക്ക്‌ ഒരിക്കലും കിട്ടിയിട്ടില്ല. പകരം 

യക്ഷികളേയും ചെകുത്താന്മാരേയുമാണ്‌ എനിക്ക്‌ 

മാനത്ത്‌ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്‌.

കുട്ടിക്കാലത്തെ എല്ലാ കൗതുകങ്ങളേയും പോലെ 

അതും പിന്നീട്‌ ഒടുങ്ങി.എല്ലാ താൽപര്യങ്ങളുടേയും 
ശവപ്പറമ്പുകളാണല്ലോ നമ്മുടെ സ്കൂളുകൾ.

വളരെക്കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം 

വിദ്യാലയജീവിതമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ ഒറ്റു 

ഡോക്റ്ററായി ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതിനു 

ശേഷമാണ്‌ നക്ഷത്രങ്ങളെ വീണ്ടും സ്നേഹിക്കാൻ 

തുടങ്ങിയത്‌.

കോഴിക്കോട്ട്‌ മേഖലാ ശാസ്ത്രകേന്ദ്രത്തിൽ ഒരു 

അസ്റ്റ്രോണമി ക്ലബ്ബ്‌ രൂപീകരിക്കുന്നുവെന്ന് 

പത്രത്തിൽ വായിച്ച ഉടൻ അവിടെ പോകാൻ 

പ്രേരിപ്പിച്ചത്‌ ഈ താൽപര്യമാകാം. 

പക്ഷെ,അപ്പോഴേക്കും കാമറയുമായി 

സ്നേഹത്തിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്ന എനിക്ക്‌ 

ലെൻസുകളോടും പ്രകാശശാസ്ത്രന്ത്തോടുമുള്ള 

താൽപര്യവും അതിനു കാരണമായിരുന്നു.

അടുത്ത ആഴ്ച ചേർന്ന ആദ്യത്തെ മീറ്റിങ്ങിൽ 

ചെന്നപ്പോൾ 'ഡോക്റ്റർമ്മാർക്കെന്താ 

അസ്റ്റ്രോണമിയിൽ കാര്യം' എന്നൊരു ചോദ്യം ഞാൻ 

പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, ഒരു ഗൈനകോളജിസ്റ്റും 

ഒരു സർജ്ജനും മീറ്റിങ്ങിനു വന്നിരുന്നു. അന്ന് 

കുതിരവട്ടത്താണ്‌ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്‌ എന്നത്‌ 

ആരെങ്കിലും ഇതുമായി കൂട്ടി വായിക്കുമോയെന്നും 

പേടിച്ചിരുന്നു.

ആദ്യയോഗത്തിന്‌ ഒരു പാട്‌ പേർ വന്നിരുന്നു. 

ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്തിന്റെ ചില നേതാക്കൾ 

ഉണ്ടായിരുന്നു.നഗരത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ 

ഉണ്ടായിരുന്നു. അധ്യാപകർ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ കഴിഞ്ഞവരും എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ 

പഠിക്കുന്നവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു അഭിഭാഷകൻ 

ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട്‌ 

കെട്ടിടനിർമ്മാണതൊഴിലാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഭാരതീയ വിദ്യാഭവൻ സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ 

ഉണ്ടായിരുന്നു.. പറക്കുന്ന കുട്ടികൾ- ആ പാരാ 

ഗ്ലൈഡിങ്ങ്‌ താരങ്ങൾ- ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇവരെയൊന്നും കൂടാതെ രണ്ടു ജ്യോതിഷികളും 

ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജ്യോതിഷം നമ്മുടെ വിഷയമല്ല, ജ്യോതി 

ശാസ്ത്രമാണ്‌ നമ്മുടെ വിഷയമെന്ന് ആമുഖമായി 

തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ,ജ്യോതിഷികൾ 

പിന്നീടുള്ള യോഗങ്ങ്ബ്ഗൾക്കും വന്നിരുന്നു.
എല്ലാ രണ്ടാം ശനിയും വൈകുന്നേരം അസ്റ്റ്രോണമി ക്ലബ്ബിന്റെ മീറ്റിങ്ങ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചകളിൽ ക്ലാസുകളുടെ ഒരു പരമ്പര ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയവർക്ക്‌ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്‌ നൽകിയിരുന്നു.. ജ്യോതിഷിമാർ ഈ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളുമായി പോയി.ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തങ്ങളെപ്പറ്റിയൊക്കെ ക്ലാസ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മേഘങ്ങൾ തുണച്ച സന്ധ്യകളിൽ ടെലസ്കോപ്പ്‌ ഉപയോഗിച്ച്‌ വാനനിരീക്ഷണം നടത്തി. കടപ്പുറത്ത്‌ പൊതുജനങ്ങളെ ദൂരദർശ്ശിനിക്കുഴലിലൂടെ ആകാശം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഗ്രഹങ്ങളേയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും പറ്റി പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.
ഒഴിവു ദിനങ്ങളിൽ ടെലസ്കോപ്പിന്റെ ശാസ്ത്രവും ചെറിയ ടെലസ്കോപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതും പഠിപ്പിച്ചു.
വാനനിരീക്ഷണകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക്‌ പഠനപര്യടൻ നടത്തി. ദൂരെയുള്ള കോളേജുകളിൽ രാത്രി ക്യാമ്പ്‌ നടത്തി വിദ്യാർത്ഥികളെ വാനനിരീക്ഷണം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.
വിവിധമേഖലകളിലെ പ്രഗൽഭർ വന്ന് ക്ലാസുകൾ എടുത്തിരുന്നു.ബ്ലോഗിങ്ങിനെപ്പറ്റിയും നവീനമാധ്യമങ്ങളെപ്പറ്റിയും ജോസഫ്‌ ആന്റണി സാർ വന്ന് ക്ലാസ്‌ എടുത്തിരുന്നു.
ക്ലബ്ബിന്റെ ഒരു സജീവ അംഗമായിരുന്ന അഭിഭാഷകന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വിഷയം പറക്കും തളികകളായിരുന്നു. രാത്രി ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞിരുന്ന് അദ്ദേഹം പറക്കും തളികകളെ തേടി. ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ മഹാപ്രപഞ്ചത്തിലെ മറ്റിടങ്ങളിലും ഉണ്ടാകുമെന്നും അവിടങ്ങളിലുള്ള ജീവികൾ നമ്മെക്കാൾ വികസിതരാണെങ്കിൽ അവർ നമ്മെ തേടി വരുമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ഈ അന്വേഷണത്തിനിടക്കു തന്നെ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.
കെട്ടിടനിർമ്മാണതൊഴിലാളിയായിരുന്ന ഒരംഗം ഭവൻസിലെ കുട്ടികൾ ഇംഗ്ലീഷ്‌ പറയുന്നത്‌ കേട്ട്‌ ഇവിടെയെല്ലാവരും ഇംഗ്ലീഷാണ്‌ പറയുന്നത്‌ എന്നു പറഞ്ഞ്‌ പിണങ്ങിപ്പോയി.
മറ്റൊരു നിർമ്മാണത്തൊഴിലാളി പരിഷത്തിന്റെ സജീവപ്രവർത്തകനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു വിഷയത്തിൽ ആഴത്തിൽ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഒരംഗം ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു പുസ്തകമെഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
കോഴിക്കോട്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ക്ലബ്ബിന്റെ മിക്ക പരിപാടിക്കും പോകുമായിരുന്നു. വയനാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അതു നിന്നു.അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും അവിടെ പോയിരുന്നു. ക്ലബ്ബ്‌ ഇപ്പോഴും സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ധാരാളം പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുന്നു.
കോഴിക്കോട്ട്‌ റീജ്യണൽ സയൻസ്‌ സെന്ററിനെപ്പറ്റിയും പ്ലാനറ്റേറിയത്തെപ്പറ്റിയും ധാരാളം ലേഖനങ്ങൾ ബ്ലോഗിലും ഫേസ്ബുക്കിലുമൊക്കെ വന്നിരുന്നു...പക്ഷെ,അതിലൊന്നിലും അസ്റ്റ്രൊണമി ക്ലബ്ബിനെപ്പറ്റി ഒന്നും എഴുതിയത്‌ കണ്ടില്ല..

ഓടമംഗളം

പഴയ കൂട്ടുകാരെ വീണ്ടും കണ്ടു മുട്ടുന്നത്‌ ഫേസ്ബുക്കിൽ നിന്നാണെന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നതു കേട്ടു . പഴയ ചങ്ങാതിമാരെ എവിടെ വെച്ചും കണ്ടു മുട്ടാമെന്നാണ്‌ എന്റെ അനുഭവം.
കുറച്ചു നാൾ മുമ്പ്‌,ഒരു ഞായറാഴ്ച, കോഴിക്കോട്ട്‌ മിഠായിത്തെരുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ , എന്റെ പഴയ സ്കൂൾ കൂട്റ്റുകാരനുണ്ട്‌ തെരുവു കച്ചവടം നടത്തുന്നു.
കച്ചവടം നടത്തുന്നത്‌ കവുങ്ങിൻ തൈകളാണ്‌.നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള കവുങ്ങിൻ തൈകൾ.
പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന അതേ പ്രസന്നത അവനിപ്പോഴും നില നിർത്തുന്നു. കണ്ടു മുട്ടിയതിൽ സന്തോഷം തോന്നി.
വൈകിട്ട്‌ വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ ബസ്സിലും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അവനോട്‌ പറഞ്ഞു: നിനക്കിതാണ്‌ പരിപാടിയെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു, നീ കട നടത്തുകയാണെന്നാണ്‌ കേട്ടിരുന്നത്‌.
അവൻ പറഞ്ഞു:"ഞ്ഞാനും ഏട്ടനും കൂടെ കട നടത്തുകയാണ്‌.പക്ഷെ,കവുങ്ങോ,തെങ്ങോ,മാങ്ങയോ ഒന്നും കച്ചവടം നടത്തുന്നില്ല:.
അവൻ പറഞ്ഞു: ഒരു തോട്ടിന്റെ വക്കത്താണ്‌ എന്റെ വീടെന്ന് അറിയാമല്ലോ'
എനിക്കത്‌ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു..ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പല വട്ടം അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ടുണ്ട്‌.
-ഞ്ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുക്കുകൂടെ ഒരു ചെറിയ തോട്‌ ഒഴുകുന്നുണ്ട്‌..കുന്നിൻമുകളിൽ നിന്നിറങ്ങി മഴക്കാലത്ത്‌ അലറിപ്പാഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു തോട്‌. വേനൽക്കാലത്ത്‌ വറ്റി വരണ്ടു കിടക്കും..കുറേ കൈത്തോടുകളെ ഏറ്റു വാങ്ങി കുറച്ചപ്പുറം അത്‌ പുഴയിൽ ചെന്നു ചേരും.
പിന്നീട്‌ അവൻ കവുങ്ങു കച്ചവടത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.
- പുതുമഴയത്ത്‌,ആദ്യത്തെ നാലഞ്ചു ദിവസം, ആദ്യത്തെ വെള്ളപ്പൊക്കമൊക്കെയുണ്ടാകുമ്പോൾ തോട്ടിലൂടെ ഒരു പാട്‌ സാധനങ്ങൾ ഒഴുകി വരും.. തേങ്ങ,മാങ്ങ,അണ്ടി,വിറക്‌ ഒക്കെ ഒഴുക്കിലുണ്ടാകും.
ചങ്ങാതി,തോട്ടിനു കുറുകെയുള്ള മരപ്പാലത്തിൽ കയറി ചില സാമഗ്രികളുപയോഗിച്ച്‌ ഒഴുകി വരുന്നതെല്ലാം കോരിയെടുക്കും.. ചിലപ്പോഴൊക്കെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിത്തപ്പുകയും ചെയ്യും.
ഒരിക്കൽ അങ്ങനെ മുങ്ങിത്തപ്പിയപ്പോൾ ഒരു കൂടോത്രം കൈയിൽ വന്നു പെട്ടതും പറഞ്ഞു..കൈയിൽ തടഞ്ഞത്‌ ഒരു കുടമാണ്‌,വായ തുണി കൊണ്ട്‌ മൂടിക്കെട്ടി , ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ നിറച്ച്‌.
അന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയി ഒരു പൂജ കഴിച്ചു.
-- ഇങ്ങനെ വൈകുന്നേരം വരെ കോരിയെടുക്കുന്നവ വൈകിട്ട്‌ വേർ തിരിക്കും.അതിനു ശേഷം തേങ്ങയും അടക്കയുമൊക്കെ കടയിൽ കൊണ്ടു പോയി വിൽക്കും.വിറക്‌ അടുപ്പു കത്തിക്കാനെടുക്കും..മാങ്ങകൾ തിന്നുകയും അണ്ടികൾ കുഴിച്ചിടുകയും ചെയ്യും.
--പക്ഷെ,ഇക്കൊല്ലത്തെ മഴയുടെ പ്രത്യേകത കാരണം ഒഴുകി വന്ന പല അടക്കകളും മുളച്ചവയായിരുന്നു..
ചങ്ങാതി ഇതെല്ലാം പല കവറുകളിലാക്കി,മണ്ണു നിറച്ച്‌,കുറച്ചു വളവുമിട്ട്‌,കവുങ്ങിൻ തൈകളാക്കി മാറ്റി.അതിനു ശേഷം കോഴിക്കോട്‌ നഗരത്തിലെ തെരുവുകളിൽ കൊണ്ടു പോയി വിറ്റു..ഇത്‌ മലമുകളിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്നും നല്ല ഉൽപാദനശേഷിയുള്ളതാണെന്നും ഒക്കെ ആളുകളോടു പറഞ്ഞു.
കവറുകളിലാക്കിയ കവുങ്ങിൻ തൈകളുമായി മിഠായിത്തെരുവിൽ വിൽപ്പനക്കെത്തിയ അവന്റെ ചുറ്റും ആളു കൂടി..ഒരാൾ പറഞ്ഞു'നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള തൈകൾ,ഏതാണ്‌ ഇനം?'.
"ഓടമംഗളം"-- പെട്ടെന്നു വായിൽ വന്ന ഒരു പേർ അവൻ പറഞ്ഞു.
ഓടയിൽ കൂടെ ഒഴുകി വന്ന മംഗളത്തിനു പടിയ പേർ അതു തന്നെയല്ലേ എന്നാണ്‌ അവന്റെ ചോദ്യം.
സംഭവം നന്നായി ത്തന്നെ വിറ്റു പോയി.ഓടമംഗളം കവുങ്ങിൻ തൈ അന്വേഷിച്ച്‌ പിന്നീടും ആളുകൾ വന്നിരുന്നുവത്രെ.
എനിക്കു കിട്ടിയ പാഠം അതല്ല, തോട്ടിൽ നിന്നും ,പുഴയിൽ നിന്നും,കടലിൽ നിന്നുമൊക്കെ ആശയങ്ങൾ നേടുന്നവൻ തെരുവിൽ കച്ചവടം നടത്തുന്നു.. വെറും പാഠപുസ്തകം മാത്രം പഠിക്കുന്നവർ ഡോക്റ്റർ ആകുന്നു...